Θα σας πω απόψε μια αντίληψη που έχω πει μόνο δυο φορές στην ιστορία των επικοινωνιών μου. Θα τη δώσω σ’ ένα γκρουπ που μπορεί να καταλάβει. [αναφέρεται στους παριστάμενους στο σεμινάριο και τους αναγνώστες] Όλοι σας μπορείτε να την κατανοήσετε. Θα σας δώσω την αντίληψη αναζήτησης του Θεού από τη δική μου σκοπιά, όχι τη δική σας. 

Για να το κάνω αυτό, έχω ετοιμάσει μια αλληγορία. Θέλω ν’ απευθυνθώ στους γονείς εδώ στην αίθουσα, που είστε οι περισσότεροι, αλλά ειδικά στις μητέρες. Μάνα, μητέρα, θέλω να σε πάω ένα ταξίδι. Θυμάσαι όταν γεννήθηκε το πρώτο σου παιδί; Ξέρεις πόσο πολύτιμη είναι εκείνη η στιγμή; Μπορώ να σε πάω εκεί απλώς για μια στιγμή; Θυμάσαι όταν το νεογέννητο σε κοίταξε για πρώτη φορά και το κοίταξες κι εσύ; Θυμάσαι το σύνδεσμο που υπήρχε; Δεν κάνει την καρδιά σου να φτερουγίζει λιγάκι, η ενθύμηση τέτοιων πραγμάτων; Δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο, τίποτα σαν την αγάπη μεταξύ μητέρας και παιδιού.

Όταν αφήνεις την άλλη πλευρά του πέπλου, περνάς από το κανάλι της γέννησης και αρχίζεις τα δικό σου ταξίδι, είναι σαν το παιδί που αφήνει το σπίτι του. Έχουμε το ίδιο αίσθημα για σένα. Όχι σαν παιδί, αλλά ο δεσμός αγάπης είναι ο ίδιος. Βλέπουμε την ενέργειά σου προτού φύγεις και σε αφήσουμε. Τι θα κάνεις μετά από εκεί, είναι σαν να σ’ έχουμε χάσει, εκτός κι αν επιλέξεις να μας βρεις ξανά.

Τώρα μητέρα, υπόθεσε απλώς ότι έχασες τα ίχνη των παιδιών σου. Όντως έχει συμβεί στον πλανήτη, αλλά παρίστανε ότι έχεις χάσει τα ίχνη των παιδιών. Γνώριζες τη χώρα που βρίσκονταν, αλλά ήταν τεράστια και δεν είχες επαφή μαζί τους. Έλπιζες ότι κάποια στιγμή θα σε έβρισκαν εκείνα. Ήταν η μόνη ευκαιρία να τα δεις ξανά.

Φαντάσου το για μια στιγμή… η καρδιά σου είναι πληγωμένη. Περιμένεις αυτό το τηλεφώνημα από το παιδί, που μπορεί να μη γίνει ποτέ. Πού βρίσκεται; Τα συμβαίνει; Του λείπεις; Μπορείς να φανταστείς κάτι τέτοιο; Και μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνο και το σηκώνεις. Ακούγεται μια φωνούλα… πολύτιμη όντως!

«Μαμά, εσύ είσαι; Σε βρήκα!»

Τι μέρα χαράς! Δε θα ήταν εκείνη ημέρα γιορτής; Μάνα, μπορείς να τη νιώσεις; Αυτή τη γλυκιά φωνούλα στην άλλη άκρη της γραμμής. Τώρα, ίσως να είναι δύο τα παιδιά, αδελφός και αδελφή.

«Μαμά, σε βρήκαμε!» Και ακολουθεί η ερώτηση: «Μπορούμε να επιστρέψουμε σπίτι;»

Τι θα πεις τότε;Ξέρεις τι πρόκειται να πεις!Το ίδιο πράγμα που λέει το Πνεύμα, όταν σπρώχνεις εκείνη την πόρτα… «Ναι, σε παρακαλώ έλα σπίτι!»

Η αλληγορία επιστροφής στο σπίτι είναι η σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό, που σου αναβιώνει τις ενθυμήσεις, σε φέρνει πίσω στην επανένωση με την αγάπη του Θεού.

«Μαμά, μπορώ να έρθω σπίτι;»

Είσαι τόσο ενθουσιασμένη! Τα παιδιά επιστρέφουν σπίτι. Όντως συμβαίνει. Τότε περιμένεις και περιμένεις… και μετά τα βλέπεις: Στο βάθος του δρόμου φαίνονται δυο αυτοκίνητα, το καθένα με ένα παιδί. Η επανένωση κοντεύει να ολοκληρωθεί. Είσαι έτοιμη να τα ξαναδείς και σου έχουν λείψει τόσο καιρό! Είσαι σχεδόν έτοιμη να ξανακοιτάξεις στα μάτια τους και να χαρείς την επανένωση των καρδιών. Είναι κάτι που δεν γνώριζες εάν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί.

Η καρδιά σου χτυπά τρελά και τα δάκρυα τρέχουν. Με δυσκολία περνούν οι τελευταίες στιγμές. Τώρα, ακολούθα αυτή την αλληγορία και κατανόησε τι διδάσκει... Το ένα παιδί εμφανίζεται σε πράσινο αμάξι και το άλλο σε κόκκινο αμάξι. Σε νοιάζει αυτό; Μάνα, σε νοιάζει αυτό; ΟΧΙ! Τα θέλεις απλώς στην αγκαλιά σου!

Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι ο Θεός θα πει: «Στοπ! Το χρώμα του αυτοκινήτου είναι λάθος. Πηγαίνετε πίσω!Δεν μπορείτε να έρθετε τώρα».Είναι γελοίο,δεν είναι;Είναι γελοίο.Όχι,δε μας νοιάζει το χρώμα.Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η επανένωση,είναι η καρδιά,είναι η σύνδεση,είναι η ακεραιότητα της αναζήτησης.Μας ενδιαφέρει να κρατήσουμε το χέρι σας και ν’αρχίσετε μια νέα ζωή ενθύμησης με την αγάπη που μοιραστήκαμε.Αυτό μας ενδιαφέρει. Κάποιοι θα πουν ακόμα ότι εάν έρθεις με το λάθος αμάξι, ο Θεός θα σε πετάξει σ’ ένα λάκκο βασανιστηρίων για πάντα! Σας ακούγεται λογικό αυτό; Μάνα, σου ακούγεται κάτι τέτοιο σαν αγάπη;

[Παύση]

Βλέπετε, ο Δημιουργός θέλει να βρεθεί και δε νοιάζεται πώς φτάνετε στο σημείο της επανένωσης. Είναι κάτι που σπάνια σας λένε στην εκκλησία. Αυτό είναι το μήνυμα, στην ολότητά του. Εάν δεν ακούσατε ποτέ άλλο μήνυμα από το κανάλι αυτό, τότε θα είναι ολοκληρωμένο.

Θέλω να σας πω κάτι. Θέλω να θυμηθείτε κάτι, καθώς θα κλείσουμε τώρα. Στη δική μου πλευρά του πέπλου, ξέρετε τι κάνει τους αγγέλους να ευφραίνονται; Θα σας πω… Όταν καλείτε στο τηλέφωνο, λέγοντας: «Μαμά, μπορώ να έρθω σπίτι;»

Τότε αρχίζουν το γλέντι. Τι γίνεται με σας; Είστε έτοιμοι να σπρώξετε την πόρτα ή όχι; Κάποιοι από εσάς θα πουν: «Είναι κάτι που έκανα σε όλη μου τη ζωή». Ναι, αλλά θέλω να σας δώσω μια μεγαλύτερη πόρτα απόψε. Σπρώξτε λίγο πιο δυνατά, καθώς τα φως θα γίνει πολύ πιο λαμπερό. Θεραπείες έχουν γίνει απόψε σ’ αυτή την περιοχή, σ’ αυτή την αίθουσα. Αρχίζετε να καταλαβαίνετε; Κάποια πράγματα που σας είχαν διαφύγει, αρχίζουν τώρα να γίνονται κατανοητά.

Θέλουμε να μας βρείτε! Δεν είναι τόσο δύσκολο. Δεν χρειάζεται να σκαρφαλώσετε χιλιάδες σκαλιά. Δεν πρέπει να υποφέρετε. Δεν χρειάζεστε στολίδια και δόγματα, κοστούμια ή καπέλα. Δεν χρειάζεστε κάποιο εδικό βιβλίο ή προφήτη.

Αυτό θέλαμε να σας πούμε. Αυτό θέλαμε να σας πούμε.

[Παύση]

Έτσι είναι και οι Άνθρωποι εδώ στην αίθουσα τιμώνται απόψε για την παρουσία τους. Είναι δύσκολο να πούμε αντίο.Γνωρίζουμε τη γραμμικότητα της στιγμής.Ο Κρύων γνωρίζει τι ώρα είναι. Δεν είναι εύκολο ν’ αποχωρήσουμε, καθώς έχουμε φτιάξει ένα δεσμό, εσείς κι εγώ. Τον έχετε βρει; Τον νοιώσατε; Γνωρίζω ποιοι είστε.

Κι έτσι είναι.

ΚΡΥΩΝ

«Ο Δρόμος προς τον Θεό»
Μέρος επικοινωνίας του Κρύων

μετάφραση: γιώργος κυρίτσης

περισσότερα.....

https://sites.google.com/site/kryonhellenicpage/kryon-2008/2008-06-15