Ο ΚΡΥΩΝ ΜΕΣΩ ΤΟΥ LEE CARROLL

Πρόλογος

Ο χρόνος είναι ίσως μία από τις πιο αυτονόητες και ταυτόχρονα πιο μυστηριώδεις έννοιες της ανθρώπινης εμπειρίας. Ζούμε μέσα του, οργανώνουμε τη ζωή μας σύμφωνα με αυτόν και μετράμε σχεδόν τα πάντα μέσα από αυτόν. Υπάρχει το χθες, το σήμερα και το αύριο. Υπάρχει η γέννηση, η πορεία, η αλλαγή και το τέλος. Υπάρχουν τα λεπτά, οι ώρες και τα χρόνια. Και έτσι έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο σαν μια ευθεία γραμμή πάνω στην οποία κινούμαστε προς μία μόνο κατεύθυνση: από το παρελθόν προς το μέλλον.

Στις διδασκαλίες του Κρύων, όμως, αυτή η αντίληψη παρουσιάζεται ως ένα περιορισμένο μοντέλο της πραγματικότητας. Ο γραμμικός χρόνος είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ανθρώπινος νους οργανώνει την εμπειρία του μέσα στον τρισδιάστατο κόσμο. Δεν είναι, σύμφωνα με αυτή την κοσμοθεωρία, ολόκληρη η φύση του χρόνου.

Ο χρόνος περιγράφεται ως πολυδιάστατος, σχετικός και κυκλικός. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν είναι απολύτως διαχωρισμένα μεταξύ τους. Τα γεγονότα δημιουργούν μοτίβα, τα μοτίβα επανέρχονται και η συνείδηση δεν βρίσκεται απλώς μέσα στον χρόνο ως παθητικός παρατηρητής· συμμετέχει στον τρόπο με τον οποίο βιώνεται και, κατά τη διδασκαλία του Κρύων, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα δυναμικά του.

Αυτό αλλάζει ριζικά το ερώτημα.

Δεν είναι πλέον μόνο: «Τι θα μου φέρει ο χρόνος;»

Γίνεται: «Ποια είναι η δική μου σχέση με τον χρόνο και με τα δυναμικά που υπάρχουν μέσα του;»

Η ψευδαίσθηση της ευθείας γραμμής

Η ανθρώπινη αντίληψη βλέπει τον χρόνο σαν μια σιδηροδρομική γραμμή. Πίσω μας βρίσκεται το παρελθόν, εδώ βρίσκεται το παρόν και μπροστά μας ένα μέλλον που δεν έχει ακόμη συμβεί.

Μέσα σε αυτή την αντίληψη υπάρχει μια πολύ ισχυρή πεποίθηση: ότι το παρελθόν δημιουργεί το παρόν και, κατά συνέπεια, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον.

Όμως ο Κρύων χρησιμοποιεί μια διαφορετική εικόνα. Αντί για μια ευθεία σιδηροδρομική γραμμή, μας καλεί να φανταστούμε μια τεράστια κυκλική πίστα.

Ο άνθρωπος που κινείται πάνω στην πίστα μπορεί να πιστεύει ότι ο δρόμος είναι ευθύς, επειδή η καμπυλότητά του είναι τόσο μεγάλη ώστε δεν μπορεί να τη διακρίνει. Κάπως όπως όταν στεκόμαστε πάνω στη Γη: το έδαφος μάς φαίνεται επίπεδο, παρόλο που γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε πάνω σε μια σφαίρα.

Έτσι και με τον χρόνο. Βλέπουμε ένα πολύ μικρό μέρος του και θεωρούμε ότι αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι ολόκληρη η πραγματικότητά του.

Στο μοντέλο του Κρύων, ο χρόνος έχει κυκλικότητα. Και αυτή ακριβώς η κυκλικότητα εξηγεί γιατί ορισμένα μοτίβα φαίνεται να επιστρέφουν ξανά και ξανά στην ανθρώπινη ιστορία.

Ο μορφοκλασματικός χρόνος

Μία από τις σημαντικότερες έννοιες που εμφανίζονται στις διδασκαλίες του Κρύων είναι ο μορφοκλασματικός ή κλασματικός χρόνος.

Καθώς συμβαίνουν ισχυρά γεγονότα, αφήνουν κατά κάποιον τρόπο ένα ενεργειακό αποτύπωμα πάνω στον κύκλο του χρόνου.

Ο Κρύων χρησιμοποιεί την εικόνα από «εξογκώματα» ή «σαμαράκια» πάνω στον δρόμο.

Φανταστείτε ότι κινείστε πάνω σε μια τεράστια κυκλική πίστα. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι πολύ σημαντικό, δημιουργείται πάνω της ένα σημάδι. Όταν ο κύκλος σας ξαναφέρει σε μια αντίστοιχη περιοχή, συναντάτε ξανά την επίδραση εκείνου του παλιού αποτυπώματος.

Έτσι εξηγείται, μέσα σε αυτή τη διδασκαλία, η γνωστή φράση:

«Η ιστορία επαναλαμβάνεται».

Δεν σημαίνει ότι επαναλαμβάνεται αναγκαστικά το ίδιο ακριβώς γεγονός. Επανέρχονται όμως δυναμικά, τάσεις και μοτίβα που μπορούν να ωθήσουν την ανθρωπότητα προς παρόμοιες επιλογές.

Πόλεμος, σύγκρουση, φόβος και διαχωρισμός μπορούν έτσι να δημιουργήσουν νέους κύκλους πολέμου, σύγκρουσης, φόβου και διαχωρισμού.

Εδώ όμως βρίσκεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της διδασκαλίας: η επανάληψη δεν παρουσιάζεται ως αναπόφευκτη.

Ο κύκλος μπορεί να υπάρχει, αλλά η ανθρώπινη αντίδραση απέναντί του μπορεί να αλλάξει.

Το παρελθόν δεν χρειάζεται να δημιουργεί το μέλλον

Στη γραμμική αντίληψη του χρόνου θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο ότι:

Παρελθόν → Παρόν → Μέλλον.

Άρα, όσα συνέβησαν καθορίζουν αυτό που είμαστε και αυτό που είμαστε θα καθορίσει όσα πρόκειται να συμβούν.

Ο Κρύων εισάγει μια διαφορετική δυνατότητα: καθώς αλλάζει η ανθρώπινη συνείδηση, αλλάζει και η σχέση μας με τα αποτυπώματα του παρελθόντος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα ιστορικό γεγονός παύει κυριολεκτικά να έχει συμβεί. Σημαίνει ότι παύει να διαθέτει την ίδια δύναμη να δημιουργεί το επόμενο γεγονός.

Και αυτή είναι μια εξαιρετικά σημαντική διάκριση.

Το παρελθόν υπάρχει, αλλά δεν χρειάζεται να κυβερνά το μέλλον.

Ένα άτομο μπορεί να πει:

«Αυτό μου συνέβη, επομένως έτσι θα είμαι για πάντα».

Μια οικογένεια μπορεί να επαναλαμβάνει τα ίδια μοτίβα για γενιές.

Ένας λαός μπορεί να συνεχίζει μια σύγκρουση επειδή θυμάται τι έκανε κάποτε ο ένας στον άλλον.

Η ανθρωπότητα μπορεί να αναπαράγει πολέμους επειδή «έτσι λειτουργούσαν πάντοτε οι άνθρωποι».

Αλλά αν αλλάξει η συνείδηση που συναντά το παλιό μοτίβο, αλλάζει και η συνέχεια.

Έτσι αρχίζει να γράφεται ένα διαφορετικό μέλλον.

Η συνείδηση ως καταλύτης

Στο σημείο αυτό βρίσκεται ίσως η κεντρικότερη ιδέα ολόκληρης της διδασκαλίας του Κρύων γύρω από τον χρόνο:

Η συνείδηση δεν είναι απλώς θεατής της ιστορίας.

Συμμετέχει στη δημιουργία της.

Καθώς μεταβάλλεται η συλλογική ανθρώπινη συνείδηση, σύμφωνα με τον Κρύων, παλιά μορφοκλασματικά μοτίβα μπορούν να χάσουν τη δύναμή τους και νέα μπορούν να δημιουργηθούν.

Και υπάρχει εδώ μια πολύ όμορφη αντιστροφή.

Αν τα παλιά «εξογκώματα» του χρόνου δημιουργήθηκαν από πόλεμο, πόνο, φόβο και καταστροφή, γιατί τα καινούργια να μην μπορούν να δημιουργηθούν από συνεργασία, ειρήνη, συμπόνια και διαφορετικές ανθρώπινες επιλογές;

Ο μηχανισμός παραμένει ο ίδιος.

Αυτό που αλλάζει είναι τι εγγράφουμε μέσα στον χρόνο.

Και επομένως ο άνθρωπος παύει να παρουσιάζεται σαν φυλακισμένος ενός παρελθόντος που επαναλαμβάνεται και γίνεται συνδημιουργός ενός νέου κύκλου.

Αλλάζοντας το μέλλον, αλλάζει η σχέση μας με το παρελθόν

Εδώ η σκέψη του Κρύων γίνεται ακόμη πιο παράδοξη.

Στην εικόνα της κυκλικής πίστας, καθώς προχωράμε προς το μέλλον, μεταβάλλουμε συγχρόνως την ίδια την πίστα πάνω στην οποία κινηθήκαμε.

Με άλλα λόγια, αλλάζοντας το μέλλον, αλλάζει και η σχέση μας με το παρελθόν.

Όχι επειδή διαγράφουμε τα γεγονότα.

Αλλά επειδή αλλάζουμε το νόημα, την επίδραση και τη συνέχεια που τους επιτρέπουμε να έχουν.

Αυτό έχει τεράστια εφαρμογή και στην προσωπική ζωή.

Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε χρονικά και να ακυρώσουμε ένα γεγονός. Μπορούμε όμως να φτάσουμε σε ένα επίπεδο συνείδησης στο οποίο εκείνο το γεγονός δεν δημιουργεί πλέον την ταυτότητα, τις αποφάσεις και το μέλλον μας.

Και τότε, κατά μία έννοια, έχουμε αλλάξει το παρελθόν μέσα μας.

Το γεγονός παραμένει.

Η εξουσία του επάνω μας όχι.

Το μεγάλο μυστήριο του ΤΩΡΑ

Αν ο χρόνος δεν είναι πραγματικά μόνο γραμμικός, τότε αποκτά ιδιαίτερη σημασία μία έννοια που επανέρχεται συνεχώς στις διδασκαλίες του Κρύων:

το ΤΩΡΑ.

Για τον συνηθισμένο νου, το παρόν είναι σχεδόν ανύπαρκτο.

Μια στιγμή έρχεται και αμέσως γίνεται παρελθόν. Το επόμενο δευτερόλεπτο είναι ακόμη μέλλον και μόλις φτάσει εξαφανίζεται κι αυτό στο παρελθόν.

Στην πολυδιάστατη αντίληψη όμως, το ΤΩΡΑ δεν είναι απλώς το απειροελάχιστο σημείο ανάμεσα σε δύο χρόνους.

Είναι ένα πεδίο δυναμικών.

Το παρελθόν βρίσκεται εκεί ως πληροφορία και εμπειρία. Το μέλλον βρίσκεται εκεί ως δυνατότητα. Και η συνείδηση βρίσκεται στο κέντρο τους ως ο παράγοντας που μπορεί να επιλέξει.

Γι' αυτό η παρουσία στο ΤΩΡΑ αποκτά πολύ βαθύτερη σημασία από μια απλή τεχνική χαλάρωσης ή συγκέντρωσης.

Το ΤΩΡΑ είναι το σημείο της δύναμης.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτε χθες.

Δεν μπορούμε να δράσουμε αύριο.

Κάθε αλλαγή που μπορεί να επηρεάσει και τα δύο συμβαίνει ΤΩΡΑ.

Όλα τα δυναμικά υπάρχουν στο ΤΩΡΑ

Στη διδασκαλία του Κρύων, το μέλλον δεν παρουσιάζεται σαν μία μοναδική, ήδη προκαθορισμένη πραγματικότητα που μας περιμένει.

Υπάρχουν δυναμικά.

Πιθανότητες.

Δρόμοι που μπορούν να εκδηλωθούν ανάλογα με τις επιλογές και τη συνείδηση.

Έτσι εξηγείται και γιατί μία πρόβλεψη δεν είναι απαραίτητα μια αμετάβλητη προφητεία. Μπορεί να αποτελεί την ανάγνωση του ισχυρότερου δυναμικού μιας συγκεκριμένης στιγμής.

Αν όμως αλλάξει η συνείδηση, αλλάζουν οι επιλογές.

Αν αλλάξουν οι επιλογές, μεταβάλλεται το δυναμικό.

Και αν μεταβληθεί αρκετά το δυναμικό, αλλάζει αυτό που τελικά εκδηλώνεται ως πραγματικότητα.

Το μέλλον λοιπόν δεν παρουσιάζεται σαν προορισμός.

Παρουσιάζεται περισσότερο σαν πεδίο δυνατοτήτων.

Ο χρόνος και η συγχρονικότητα

Αυτή η διαφορετική αντίληψη του χρόνου οδηγεί και σε μια διαφορετική κατανόηση της συγχρονικότητας.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ανθρώπου, σύμφωνα με τον Κρύων, είναι ο χρονισμός.

Ζητάμε κάτι και αμέσως δημιουργούμε ένα νοητικό χρονοδιάγραμμα:

«Πρέπει να συμβεί μέχρι τότε.»

«Αν είναι σωστό για μένα, γιατί δεν έχει έρθει ακόμη;»

«Έκανα την πρόθεσή μου. Γιατί δεν έχω ακόμη αποτέλεσμα;»

Το πρόβλημα, σύμφωνα με τη διδασκαλία, είναι ότι προσπαθούμε να εφαρμόσουμε ένα γραμμικό ανθρώπινο ρολόι σε μια πολυδιάστατη διαδικασία.

Η συγχρονικότητα δεν λειτουργεί σαν παραγγελία με συγκεκριμένη ημερομηνία παράδοσης.

Προϋποθέτει τη συνάντηση ανθρώπων, συνθηκών, αποφάσεων και κατάλληλων δυναμικών.

Γι' αυτό και μια απάντηση μπορεί να μην έρθει όταν τη ζητάμε, αλλά όταν μπορεί πραγματικά να χρησιμοποιηθεί.

Και συχνά δεν έρχεται ολόκληρη.

Έρχεται ένα κομμάτι.

Μετά ένα άλλο.

Ένας άνθρωπος.

Μια πληροφορία.

Μια απροσδόκητη συνάντηση.

Μια αλλαγή σχεδίων.

Μια πόρτα που κλείνει και μας οδηγεί σε μια άλλη.

Μόνο εκ των υστέρων μπορεί να δούμε ότι τα φαινομενικά ασύνδετα γεγονότα αποτελούσαν μέρη της ίδιας απάντησης.

Γι' αυτό η συγχρονικότητα απαιτεί κάτι δύσκολο:

πρόθεση χωρίς προσκόλληση στον χρόνο και στον τρόπο.

Το δικό μας ρολόι και το «ρολόι του Πνεύματος»

Ο άνθρωπος σκέφτεται σε ώρες, ημέρες, μήνες και χρόνια.

Στη διδασκαλία του Κρύων, το Πνεύμα δεν λειτουργεί μέσα σε αυτή τη μέτρηση.

Από την ανθρώπινη πλευρά, μία καθυστέρηση μπορεί να μοιάζει με αποτυχία.

Από μια ευρύτερη οπτική, μπορεί απλώς να μην έχουν ακόμη συναντηθεί οι απαραίτητες συνθήκες.

Αυτό αλλάζει την έννοια της υπομονής.

Υπομονή δεν σημαίνει παθητικότητα.

Σημαίνει ότι κάνω όσα μπορώ στο παρόν χωρίς να απαιτώ από ολόκληρη την πραγματικότητα να ακολουθήσει το προσωπικό μου ημερολόγιο.

Η πρόθεση θέτει την κατεύθυνση.

Η δράση με κινεί.

Η επίγνωση με βοηθά να αναγνωρίσω τις ευκαιρίες.

Και η αποδέσμευση από τον απόλυτο έλεγχο του χρόνου αφήνει χώρο στη συγχρονικότητα.

Γιατί αισθανόμαστε ότι ο χρόνος επιταχύνεται;

Σε πολλά από τα αποσπάσματα του Κρύων επανέρχεται η ιδέα της «επιτάχυνσης του χρόνου».

Χρειάζεται εδώ μια σημαντική διάκριση: η επιστημονική σχετικότητα του χρόνου είναι πραγματικό και τεκμηριωμένο φαινόμενο της φυσικής. Οι περαιτέρω συνδέσεις όμως που κάνει ο Κρύων ανάμεσα στη σχετικότητα, στη «δόνηση», στη συνείδηση και σε μια πλανητική επιτάχυνση αποτελούν μέρος της μεταφυσικής του διδασκαλίας και όχι συμπέρασμα της σύγχρονης φυσικής.

Μέσα σε αυτό το μεταφυσικό μοντέλο, πάντως, η ανθρωπότητα περιγράφεται σαν να περνά σε μια περίοδο ταχύτερης μεταβολής.

Περισσότερα γεγονότα.

Περισσότερη πληροφορία.

Περισσότερες αλλαγές.

Ταχύτερη εξέλιξη αντιλήψεων.

Και ο άνθρωπος αισθάνεται ότι ο χρόνος «τρέχει».

Ο Κρύων χρησιμοποιεί την εικόνα ενός τεράστιου ελαστικού τάπητα. Όσο πιο γρήγορα κινούμαστε επάνω του, τόσο περισσότερο εκείνος επιμηκύνεται.

Η εικόνα επιχειρεί να συμφιλιώσει δύο φαινομενικά αντίθετες ιδέες: την αίσθηση ότι ο χρόνος επιταχύνεται και την ανάγκη του ανθρώπου να επιβραδύνει εσωτερικά.

Και αυτό μας οδηγεί σε κάτι εξαιρετικά πρακτικό.

Μπορεί ο κόσμος γύρω μας να επιταχύνεται, χωρίς να χρειάζεται να επιταχύνουμε εμείς εσωτερικά μαζί του.

Μπορούμε να κινούμαστε γρήγορα και συγχρόνως να κατοικούμε βαθύτερα στο ΤΩΡΑ.

Ο χρόνος της ψυχής

Υπάρχει ακόμη μία θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στην ανθρώπινη και την πνευματική αντίληψη του χρόνου.

Ο άνθρωπος μετρά μια ζωή.

Γέννηση.

Παιδική ηλικία.

Ενηλικίωση.

Γήρανση.

Θάνατος.

Από την οπτική όμως της ψυχής που παρουσιάζει ο Κρύων, αυτή είναι μόνο η μέτρηση μιας συγκεκριμένης ανθρώπινης εμπειρίας.

Η ψυχή δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι που αρχίζει τη στιγμή της γέννησης και τελειώνει με τον θάνατο. Γι' αυτό και η ανθρώπινη μονάδα μέτρησης του χρόνου δεν μπορεί, σύμφωνα με αυτή την κοσμοθεωρία, να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την πραγματικότητα της ψυχής.

Από εκεί προέρχεται και η έννοια της «γηραιάς ψυχής»: όχι απλώς ενός ανθρώπου μεγάλης ηλικίας, αλλά μιας συνείδησης που θεωρείται ότι κουβαλά εμπειρία πέρα από τη συγκεκριμένη ζωή.

Ο χρόνος λοιπόν αλλάζει ανάλογα με το επίπεδο από το οποίο τον παρατηρούμε.

Άλλος είναι ο χρόνος του ρολογιού.

Άλλος ο χρόνος της ανθρώπινης ζωής.

Άλλος ο χρόνος της ιστορίας.

Άλλος ο κοσμικός χρόνος.

Και άλλος ο «χρόνος» της ψυχής.

Ο κοσμικός χρόνος

Ακόμη και η δική μας μέτρηση του χρόνου είναι τοπική.

Το «έτος» δεν αποτελεί απόλυτη κοσμική μονάδα. Είναι ο χρόνος που χρειάζεται η Γη για να ολοκληρώσει μία περιφορά γύρω από τον Ήλιο.

Από μια πολύ ευρύτερη κοσμική οπτική, το ίδιο το ηλιακό μας σύστημα κινείται γύρω από το κέντρο του Γαλαξία σε μια τεράστια χρονική κλίμακα εκατοντάδων εκατομμυρίων γήινων ετών.

Αυτή η εικόνα, ανεξάρτητα από τη μεταφυσική ερμηνεία που της δίνει ο Κρύων, μας θυμίζει κάτι ουσιαστικό:

Οι μονάδες με τις οποίες μετράμε τον χρόνο δεν είναι ο ίδιος ο χρόνος.

Είναι ανθρώπινα εργαλεία μέτρησης.

Το ρολόι μετρά.

Δεν εξηγεί.

Η πραγματικότητα μπορεί να αλλάζει χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε

Ο Κρύων χρησιμοποιεί μια ακόμη χαρακτηριστική μεταφορά: ένα τρένο χωρίς παράθυρα.

Βρισκόμαστε μέσα στο τρένο και αισθανόμαστε ότι κινούμαστε. Δεν βλέπουμε όμως τις ράγες.

Κάποια στιγμή το τρένο αλλάζει γραμμή.

Μέσα στο βαγόνι τίποτε δεν φαίνεται διαφορετικό. Συνεχίζουμε να κινούμαστε με τον ίδιο τρόπο.

Κι όμως, ο προορισμός έχει αλλάξει.

Η μεταφορά αυτή θέλει να δείξει πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούμε μια αλλαγή όταν είμαστε και εμείς μέρος του συστήματος που αλλάζει.

Αν μεταβάλλεται η συλλογική συνείδηση ενώ εμείς βρισκόμαστε μέσα σε αυτή, η καθημερινότητα μπορεί εξωτερικά να μοιάζει ίδια.

Όμως η κατεύθυνση μπορεί να είναι ήδη διαφορετική.

Και πολλές φορές μόνο κοιτάζοντας πίσω αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλη ήταν πραγματικά η αλλαγή.

Από την πρόβλεψη στη δημιουργία

Αν συγκεντρώσουμε όλα αυτά τα στοιχεία, βλέπουμε ότι η διδασκαλία του Κρύων για τον χρόνο δεν αφορά στην πραγματικότητα μόνο τον χρόνο.

Αφορά την ανθρώπινη δύναμη απέναντι στο μέλλον.

Όσο θεωρούμε τον χρόνο μια απόλυτη ευθεία γραμμή, είμαστε εύκολο να πιστέψουμε ότι το μέλλον είναι απλώς η συνέχεια του παρελθόντος.

Όταν όμως εισάγεται η έννοια των δυναμικών, το μοντέλο αλλάζει.

Το ερώτημα δεν είναι:

«Τι πρόκειται να συμβεί;»

αλλά:

«Ποιο δυναμικό ενισχύουμε σήμερα;»

Αυτό είναι ίσως και το πιο πρακτικό μήνυμα ολόκληρης της διδασκαλίας.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ολόκληρο το μέλλον για να το επηρεάσεις.

Χρειάζεται να αναγνωρίσεις ότι η στιγμή στην οποία έχεις πραγματική πρόσβαση είναι αυτή που βρίσκεται μπροστά σου.

Το ΤΩΡΑ.

Επίλογος – Ο χρόνος ως πεδίο δημιουργίας

Ίσως τελικά το μεγαλύτερο μυστήριο του χρόνου να μην βρίσκεται στο αν κινείται ευθύγραμμα ή κυκλικά, αν επιταχύνεται ή επιβραδύνεται, ούτε στο αν το παρελθόν και το μέλλον υπάρχουν με έναν τρόπο που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί ακόμη να αντιληφθεί.

Ίσως το σημαντικότερο ερώτημα είναι πολύ πιο προσωπικό:

Πώς ζούμε μέσα στον χρόνο που μας δόθηκε;

Ο άνθρωπος ξοδεύει μεγάλο μέρος της ζωής του ανάμεσα σε δύο κόσμους που δεν μπορεί να αγγίξει.

Στο παρελθόν, που έχει ήδη συμβεί.

Και στο μέλλον, που δεν έχει ακόμη συμβεί.

Μετανιώνει για το πρώτο και φοβάται ή προσπαθεί να ελέγξει το δεύτερο.

Και ανάμεσά τους υπάρχει η μοναδική στιγμή στην οποία διαθέτει πραγματική δύναμη:

αυτή εδώ.

Το ΤΩΡΑ δεν είναι άρνηση του παρελθόντος ούτε αδιαφορία για το μέλλον.

Είναι το σημείο όπου συναντώνται και τα δύο.

Το παρελθόν φέρνει εδώ τη γνώση του.

Το μέλλον φέρνει εδώ τα δυναμικά του.

Και εμείς φέρνουμε εδώ τη συνείδησή μας.

Αυτό σημαίνει ότι το παρελθόν δεν χρειάζεται να είναι φυλακή. Μπορεί να γίνει πληροφορία.

Το μέλλον δεν χρειάζεται να είναι φόβος. Μπορεί να γίνει δυνατότητα.

Και ο χρόνος δεν χρειάζεται να είναι ένας εχθρός που μας κυνηγά. Μπορεί να γίνει το πεδίο μέσα στο οποίο εξελισσόμαστε.

Αν υπάρχει μια κεντρική ιδέα που ενώνει όλες αυτές τις διδασκαλίες του Κρύων, είναι ίσως αυτή:

Δεν είμαστε απλώς ταξιδιώτες μέσα στον χρόνο. Είμαστε συμμετέχοντες σε αυτό που δημιουργείται μέσα του.

Κάθε φορά που αρνούμαστε να επαναλάβουμε ένα παλιό μοτίβο, αλλάζουμε τη συνέχεια.

Κάθε φορά που θεραπεύουμε τη σχέση μας με κάτι που συνέβη, το παρελθόν χάνει ένα μέρος της εξουσίας του πάνω στο μέλλον.

Κάθε φορά που αντί για φόβο επιλέγουμε επίγνωση, αντί για αυτόματη αντίδραση επιλέγουμε συνειδητή απόκριση και αντί για προσκόλληση επιτρέπουμε στη συγχρονικότητα να μας δείξει έναν δρόμο που δεν είχαμε προβλέψει, δημιουργείται ένα διαφορετικό δυναμικό.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η βαθύτερη έννοια του ΤΩΡΑ.

Δεν είναι απλώς «να ζούμε τη στιγμή».

Είναι να αντιλαμβανόμαστε ότι η στιγμή είναι το σημείο δημιουργίας.

Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε χθες.

Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε αύριο.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε μόνο τώρα.

Και αυτό το ΤΩΡΑ γίνεται σε λίγο παρελθόν, ενώ ταυτόχρονα γεννά το επόμενο μέλλον.

Έτσι ο χρόνος παύει να είναι μόνο κάτι που περνά.

Γίνεται κάτι μέσα στο οποίο δημιουργούμε.

Επιμέλεια: ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΙΤΣΙΝΑΜΑΣ

Είμαι εδώ να θυμηθείς ποιός/α πραγματικά είσαι...